Edward Pasewicz

Gdybym mógł przełożyłbym cię z obcego
albo napisał od początku we własnym języku.
Za grubą szybą ty i ja mamy przyciężkawe sylwetki
wyciętych z kartonu kukiełek.
Ja pracuję bardzo nad sposobem widzenia,
podglądam świat przy sąsiednich stolikach -
przystojnego studenta i Wojaka-brzuchacza i
dwóch lesbijek z których jedną znam
od dziecka - ty podglądasz nas.
Jesteś grubą szarą kiełbaską z wyłupiastymi oczami,
co chwila przylepiasz się do szyby
otworem gębowym i zsuwasz się w dół.
Właściwie nic ważniejszego ponad to.
Chociaż to obce, obce, obce.
Nijak się tego nie da oddać tutaj.
Wojak-brzuchacz już za chwilę zaśnie
i będzie ginął pod Sarajewem, rażony
sztucznym choinkowym ogniem,
Student wymieni spojrzenia z Barmanem i
dwie lesbijki, z których jedną znam
zasną wtulone w siebie na kanapie.

W “Brass Rail” (Minneapolis)
siedzę sobie nowoczesny Faust.
Refleksy dają po oczach i czuję
się jak zdeptana stokrotka. Do
resztek w szkle wydymam wargi i
myślę jakby to było gdyby w wargę
ukąsił mnie skorpion albo inna
gadzina. łuski na ciele, przemiana,
czy powolne zdychanie ze
zniekształconą twarzą. Alkohol
odkaża, odpuszcza i jest jak ksiądz
który bawi się stułą owijając ją
wokół wskazującego palca.
Ach, gdybyś mógł tak nie paplać,
nie nucić, gdybyś tak mógł nie
zwracać uwagi na rasowe zamieszki
na zmarszczki i całe to zamieszanie,
które tak chętnie wlewasz w siebie
wraz z lodem, który tonizuje lęk.
Najświeższa panienka kręci tyłkiem
się krzywisz do niej wiedząc, że to śmierć.

Dość arktycznie jest tego popołudnia,
tajemnic by się chciało, ale jest obieranie kartofli.
Trzeba gotować, gotować nawet tajemnice.
Pragnienie to tylko karuzela, kurczak
to tajemnica ciała. I przyłapujesz mnie czule
z nożykiem zwieszonym nad wiadrem,
czasami potrafię płakać. Monstra chodzą
obok naszego domu i zaciskają szczęki.
Bardzo żeńskie to zaciskanie.
Bardzo taneczne to chodzenie.

Zapisuję zdarzenia
zimy są rodzajem wodospadu
i nie brzmi to absurdalnie.
Złodzieje wydają się
nieruchomym stawem, w którym
znikają przedmioty. Ale słowa
dzieją się tak źle jak oni,
zgarniają nas i na pętli
muszę ci odpowiedzieć:
nic nie mam, zniknęło.
Idziemy do tego domu
który zbudowano na miejscu ogrodu.
Pamiętam wiatr, który
wyginał gałęzie, gdzieś zapisałem
ten wiatr i teraz plącze się w umyśle
drgająca witka leszczyny,
ruchliwa jak oszołomiony węgorz.
Zamiast podłogi gałęzie,
konar zamiast sufitu, sypialnia
pełna zimnych i wilgotnych liści.
Teraz jest tu pusto, dom stracił zęby
dziąsła rozmiękły i mięśnie drżą,
rosa osadza się na niezdrowej skórze.
Linoleum traci połysk za dnia i
budzi się nocą, kurcząc i pękając.
Dzielnica jest zła i złe są urzędy,
zła pogoda i źle dobrane słowa by

opisać ten stan - krzyk orlika
nagrany przez ornitologa, jego
głos jak szron.
Mam suchy język i nie chcę
klepać modlitw. Nawet nie
dochodzimy do furtki, kiedy
zmieniam plan. Lepiej zostać
tutaj. Patrzeć jak na sąsiedniej
parceli kopią fundamenty.

Czy mnie potępisz, śpiący między szynami
liściu łopianu,
kiedy się głucho odbijają od ciebie
pomruki pierwszych przechodniów?
Gdybyś się nagle uniósł, mógłbyś całkiem
zakryć tę wiatę na Kórnickiej,
gdzie czekam na szóstkę i wymyślam, co
powiem szefowi, gdy zapyta dlaczego
tak późno przychodzę.
Mógłbyś mnie otulić i zwinąć się jak cygaro,
tak, żebym mógł przeczekać atak mgły
i ten chłód, który się wzmaga i rodzi
podejrzenie, że nie zatrzyma się wcale.
Mógłbyś też (wcale nie żartuję) stać
się tym tajemnym zielem, które daje
przez chwile wrażenie, że jest się bez ciała.
Ale ty jesteś postrzępiony i żółkniesz
w kilku miejscach naraz.
Jeszcze kilka
dni i nie zobaczę cię tu wcale; senne saneczki
będą ześlizgiwać się z pagórka,
dzieci ugniotą śnieg wdrapując się pod górę,
będę wsiadał na innym przystanku.