1
Jagenjček se vrti na roštilju, noge zvezane,
glava še presenečena. Odmisli
stoletja časa, nenadoma stojiš
pred strodavno daritvijo: jagnje za misel,
otrok za ugoden veter, srce
dojenčka v zibki za varnost
lastnega telesa. Odmisli
disko glasbo na pobočju gore, ostane
domačno brenčanje čebel, vrabec
in lastovica v gnezdu in strah pred izgubo
vetra v jadrih, videti
svojo dušo leteti. Ljubi,
z glavama proti vzhodu
napraviva sina.
2
In je obstajal. Dvignili smo ga,
ga zavrteli po zraku, še
enkrat, vriskal je, ker je bil
v ljubečih rokah, in potem je
sledil skok v svet s srcem,
ki ga je moč zmakniti, zlomiti,
vreči v kot: brez vrednosti je
to srce, ni porcelan ali zlato, prej rjasta
vrsta gline in koliko takšnih je, tudi tvoje
bo kmalu šlo na odpad. Toda on
ni hotel iti, hotel je
rasti in ostati, kjer mu je bilo dobro in dober
je hotel biti, s podlimi triki. Kripta
je beseda kot krivda, posoda,
v kateri lazimo naokoli, vedno znova
odkrivamo telo: sem to jaz, neke vrste silen
gib, s katerim včasih koga
udarim v obraz.
3
Kje je staro mesto?
Staro mesto leži lučaj dlje.
Kje je lučaj dlje?
Onstran razpotja, ki ga moraš prečkati.
Kje je razpotje, ki ga moram prečkati?
Tik pred krajem, ki ga iščeš.
Kje je kraj, ki ga iščem?
Za vrati starega mesta.
Kje so vrata starega mesta?
Vrata so bila porušena.
Prevod: Veronika Dintinjana in Mateja Seliškar Kenda
*
Aan het spit draait het lam, poten
gebonden, kop nog verbijsterd. Denk
eeuwen aan tijd weg, sta je plots naast
een oud offer: een lam voor een gedachte
een kind voor gunstige wind, het hart
van een wiegeling om eigen lijf
veilig te stellen. Denk
de discomuziek op de bergrug weg, blijft
het vertrouwde gezoem van bijen, mus
en zwaluw hun nest en de angst om de wind
in het zeil te verliezen, eigen ziel
te zien vliegen. Liefste
laten we met het hoofd naar het oosten
een zoon maken.
*
En hij bestond. We pakten hem
op, zwierden hem in het rond en
nog eens en hij kraaide want hij was
in lievelingshanden en toen was het
hup de wereld in met je hart
dat men afpakken kan, kan breken
in een hoek smijten: niks waard zo’n
hart geen porselein of goud, meer een roestig
soort klei en je hebt er zoveel van, ook het jouwe
gaat straks op de schroothoop. Maar hij
wilde niet weg, hij wilde
groeien en blijven waar het goed was en goed
wilde hij worden met vileine streken. Schulp
is een woord als schuld, de kom waarin elk
rondkruipt, telkens opnieuw het lichaam
verkent: ben ik dat, een soort groot
gebaar waarmee ik soms iemand
in het gezicht sla?
*
Waar is de oude stad?
De oude stad ligt iets verderop
Waar ligt iets verderop?
Voorbij de splitsing, die moet je over.
Waar is splitsing die ik over moet?
Vlak voor de plek die je zoekt.
Waar ligt de plek die ik zoek?
Binnen de poorten van de oude stad.
Waar zijn de poorten van de oude stad?
De poorten zijn afgebroken.
