Julia Szychowiak

Sen pod kreską. Zwoje przezroczy, mgławica

w płucach. Sen o szkle, po którym biegnie

dziecko. Dłonie czeszące przestrzeń i powietrze

w barwach ochronnych; przed dobudzeniem.

Sen umundurowany, z dłońmi na ustach,

by nie wydać się przed wrogim świtem.

Ciągle ta sama twarz, ściśle tajny światłocień.

Chciałabym ją opisać,

ale moja twarz jest nieczytelna.

Zostały rysy, spłoszone pszczoły,

które karmiłam.

Mówili: zostawcie nam ją.

Niech nie gestykuluje,

odsłońcie jej twarz,

niech widzi.

Nie mogła zobaczyć.

Biały obrus zaszedł krwią,

w słońcu błyszczał

jeszcze świeży strach,

ktoś się uśmiechał.

Nie zamykajcie mi oczu, nie mogę być wszędzie

jednakowo martwa. Przesuńcie mnie niżej i podłóżcie

pod głowę zdjęcia z dzieciństwa.

Co będzie dalej, kiedy skończą śpiewać psalm

i podniosą się z ławek? Zostanę, a wy wracajcie.

Nie zostawię jej,

ona była tu od zawsze,

ona będzie tu od zawsze.

Nigdy nie myślałam, że się urodzę.

Za szybą snu kołysze się gałąź.

Nie zostawię jej,

ona była tu od zawsze,

ona będzie tu od zawsze.

Nigdy nie myślałam, że się urodzę.

Za szybą snu kołysze się gałąź.

On zawsze brał zabawkę,

którą mu dawałam.

Więcej cię matka nie miała?

Zapytam teraz jak kilkanaście lat temu,

już wiedząc,

że sensem bycia jest troska.

Na obozie pod górą św. Anny

zapadam w płytką drzemkę.

To byłoby wszystko.

Prawdopodobnie

będę odrobinę samotna

w tych dniach.

Nie będziemy się witać,

choć pies będzie ujadał,

jak gdyby ktoś stał pod światło.

Nie będzie można tego potwierdzić.

Na moich nagich ramionach

niezwiązany kaftan.

Swoją kobietę utopiłam w snach,

może czyjąś żonę; zostawiłam w wodzie,

obserwując z dna napięty kark

na skamieniałej fali.

Nie umiem kochać innej kobiety

prócz własnej, choć ona nas dzieli,

a jej ostatnie słowo z każdym dniem

mocniej uwiera mnie w krtani.

Swoją kobietę utopiłam w snach,

może czyjąś żonę; zostawiłam w wodzie,

obserwując z dna napięty kark

na skamieniałej fali.

Nie umiem kochać innej kobiety

prócz własnej, choć ona nas dzieli,

a jej ostatnie słowo z każdym dniem

mocniej uwiera mnie w krtani.

Uwielbiam na ciebie patrzeć,

powiedział. Tyle

go widziałam.

Starałam się to przedstawić

możliwie jasno, wymagając jednak

żmudnej przebudowy

klatki świadomości.

Weszłam pod wodę, żeby myśleli, że tonę.

Miałam sen w wodzie o dziecku, które biegło

po szkle, gubiąc za sobą palce, włosy, paznokcie.

Nie było widać, którędy w nie weszło to światło,

za którym stoję. Marzły mi oczy, kiedy nie patrzyłam.

Potem, kiedy mnie wszyscy słyszeli, chcieli

wiedzieć, jak bardzo boli. Nie powiedziałam nic

i chciałabym zrobić to raz jeszcze.

Wsiąkamy w miejsca po ciałach,

pełni szczęścia, które przyszło za wcześnie.

Dlatego pójdziemy do nieba na moment,

by poznać, z kim zostaliśmy pomyleni.

Byliśmy wolni jak ludzie z papieru,

i wtedy nic w nas gęstniało, jak beton.

Nikt nie umierał.

Sprzedano trzy bilety,

przedstawienie nie odbyło się.

Bilety oddano.

Zastanowi się nad tym, co zobaczyło. Z głową

między poduszką a świtem, leżącym na placu

zabaw jak wiaderko z piaskiem.

Ranne niebo będzie jak deska, z której można

usłyszeć pukanie tętna. Jakby się słyszało

pieśń, co zagląda do środka.

Wyjdę jak będę gotowa.

Na schwał, na środku chodnika.

Wiedziałam, że mogę umyć twarz i dłonie,

cieknąc przez gęste oczka. Że jestem cierpliwa,

podpierając się o brzeg morza. Nie mogę się napić.

Chodź, poszukamy w sobie kogoś,

tylko odwrócę głowę.

Za życia byłam córką,

czekałam na ciebie, stale uciekając

drogą rozciętą gałęziami miasta.

To do mnie czasem powraca jak krwotok

na krawędzi, suchy kaszel ojca,

nocą, co wymarła. Nie zdążyłam powiedzieć ci

tego dnia, kiedy stałam na moście,

kiedy to się stało.

To, że odchodzę powoli,

nie znaczy, że zdążę zawrócić.

Rozejrzyj się, mnie jeszcze tu nie ma.

Tam mnie boli.

Moja róża ze śliny i mgły,

księżyc jak pępek jeziora.

Bóg rzucony na wodę, niemy chłopiec.

Pytasz mnie o puentę?

Gdybym mówiła przez sen,

wiedziałabym,

co powiedzieć.

Gdzieś to już widziałam. Choćby tu,

twarz jak niezamieszkane podwórko.

Weź nuty pulsu i spójrz,

pod szyciem skóry jest miąższ słodki

i krew, krew cała ze szkła.

Jestem waszym placem zabaw.

Jestem plamą na prześcieradle.

Jestem sączącą się cicho

w waszych słuchawkach

symfonią Ja.

Byłam pod płaszczem, w rozdartym na łokciu

ordynarnym świetle. Potem mnie spotkałeś.

Dzień do wieczora przechadzał się po murze,

żeby więcej widzieć i dłużej pozostać,

bo jutro będzie gdzie indziej.

Jestem widoczna, póki sen mną kaszle,

dopóki cień wsparty jest ciałem.

Bardzo długo nie pisałam do siebie.

Pamiętam jak dzisiaj.

Sen był lepki jak żywica, niebezpiecznie

wychylony z ust. Potem haust powietrza i

strach wspinał się po nas jak dziecko po gałęzi.

Nie przeszkadzaj mi wchodzić w obcy świat,

nie miałam nigdy ciała.

Spojrzałam na obiekt o nazwie „extreme”,

nie miałam wyjścia, by przeciwstawić się

maszynie. Uczucie straszne jak śmierć,

jaskrawe zwierzęta świateł i cienie łaszące się.

Weszłam. Tłum tańczył z radości,

że jest.

To samo. Sterty zrzucanych ubrań,

szmat czasu. Patrzę na ciebie, myśląc o kraju,

w którym żyję. On także wie o nas wszystko.

Idą smutne miesiące. Głośne światło

podbiega od tyłu.

Wiatr i słońce wcierać w kości, zapomnieć,

by potem raz jeszcze zacząć dzień –

kilkanaście lat temu.

Jakbym w ogóle nie miała języka,

jak gdyby język pytał o swoją tożsamość,

jakby wszystko to na raz.